Home
American Football
Filmpjes
Foto's
Gedichten
Van je moeder
Dagboek van je vader
Muziek
Verhalen
Gastenboek

Van mama gekregen

goh wat ben je gegroeid, ik keek er van op zondag in de kerk met de alles is liefde dag in Hoorn.

ook dat is weer een bijzonder verhaal wat ik even wil vertellen.

Nathalie heeft stage gelopen bij mar tien weel tijdens jou uitvaart. toen zij zag hoe bijzonder wij afscheid namen van jou ontstond het beeld hoe zij haar bedrijf wilde runnen. prachtig vind ik dat. zo zie je dat je nog steeds mensen inspireert.

nu wil het toeval dat een vriendin van mij Nathalie heeft ervaren als uitvaart verzorgster en dit zo bijzonder vond en vandaaruit is de alles is liefde dag ontsproten. dus dank hiervoor Vera en Nathalie.

voor mij brengen jullie 2 werelden bij elkaar.

zondag heeft Marinet jou naam weer gezongen voor mij en dat ontroerd mij sterk dan voel ik je heel dichtbij .

ook hebben we gedanst ( biodanza met Saskia ) en tja ook dan kan ik je dichtbij ervaren.

ik begrijp dat je trots bent en dat het heel goed met je gaat, je bent gelukkig en vrij. dit is fijn om te weten. dat stelt me gerust.

en jij weet dat we je missen en dat het een inmense klus is om dit vorm te geven, doch ik kan nu wel duidelijk stellen dat de liefde een sterkere band is dan de dood. want de liefde overwint! ik voel vaak heel veel liefde en dankbaarheid dat ik je ken en dat je bij ons bent geweest. en dit hoeft niet te betekenen dat het verdriet er niet is, het lijkt me eerder een zacht kussentje waar het verdriet even op mag liggen. het ondersteunt. want verdriet is echte pijn.

het verhaal van Elisa vind ik ook zo tekenend voor wie jij was en dat heeft ze wel goed ontvangen want ja je was bijzonder en ik ben heel blij dat er meerdere mensen dit hebben gezien.

dag lieverd, ik mis je en tegelijkertijd zie ik jou in de zonnestralen en ook in de regen en overal om me heen, maar liever had ik je nog hier gehad.

in diep liefde

je mama


====================================================================================================


Ineens kan de tijd rijp zijn.

Dat alles stil valt, dat er niets meer bij kan,

dat je naar binnen keert, dat het vanaf nu gaat om wachten.


De rups stopt met zoeken, eten en groeien,

wetend dat zijn punt is bereikt.

Verstilt en verstart dan tot een onooglijk, stoffig,

schijnbaar levenloos, machteloos propje;

verstopt in een dichtgevouwen blaadje

of een ander hoekje waar niemand komt.

Daarbinnen ontwikkelt zich een groot wonder.


De rups heeft geen weet van de vlinder die hij worden kan;

wij mensen mogen vertrouwen dat er altijd vleugels kunnen groeien

uit doorleefde en uitgehouden stilte.

Ook al kost het soms wel maanden of zelfs jaren wachten.

 

Johanna Priester

====================================================================================================

jouw verjaardag,

discussies met je broer Wim-Cees over hoe jou verjaardag te 'vieren'? Vieren ? ja volgens Wim-Cees wel, hij zegt:" jij hebt wel geleefd"!

tja en daar kan ik niets tegen in brengen. maar dan vieren.....? als jij er niet bij bent?

pff dat voelt toch wel vreemd. Hoe doen anderen dit? we gedenken jullie 1 x per jaar op 4 november b.v.

zelf denk ik natuurlijk veel vaker aan jou . dat blijft niet bij een paar keer per jaar.

mijn leven is doorspekt met gedachten aan jou , zoals je vader gisteren ook noemde bijna bij elke stap die we zetten kunnen we een herinnering aan jou ophalen.

als ik niets doe ,(zoals vorig jaar toen waren we in het buitenland op vakantie) dan ben ik heel onrustig.

dus dat is het ook nog niet .

en ook vraagt je broer zich af of anderen er ook nog behoefte aan hebben om over jou te mogen praten? met ons bv.

zo een dag en dus zetten we dan de deur er voor open? ja eigenlijk altijd wel. iedereen is elke dag welkom als ze over jou willen praten.

maar goed op jou geboortedag zeker , en we hebben het er over gehad om dit dan kenbaar te maken.

dat doe ik dan in elk geval maar zo .

wel zijn er gisteren verschillende momenten geweest waarin we het over je mochten hebben.

een aantal momenten wil ik delen.

1 ervan is dat we ons natuurlijk afvragen hoe jij er nu uit zou zien? 22 jaar.

een stuk groter dan je broer? en in uniform?

en 1 moment op de begraafplaats , een onbekende man komt naar me toe en zegt :"gefeliciteerd".

mag ik dat zeggen? ik antwoord ja dat mag. je zou jarig zijn geweest, en dan is dat de begroeting die er bij hoort.

maar ik begin wel te huilen, en hij legt zijn handen op mijn schouder en zegt wat kunnen we ze missen he?

wat een mooi gebaar. van een onbekend iemand , maar als je je kind hebt verloren zijn we dan zo onbekend voor elkaar? misschien niet.

en s' avonds na het eten komt een vriend bij ons zitten en heft zijn glas en zegt op Jochem-Bram.

daar schoot ik ook van vol.

verder worden we gelukkig niet vergeten door alle lieve mensen die ons mailen en app -en.

dat doet me goed , het voelt een beetje gedragen.

dank jullie wel allemaal.

liefs Anneke

====================================================================================================

ik wil je nog bedanken omdat je geholpen hebt.

wel was ik blij met het bezoek van Bernard daardoor. we hebben het heerlijk over jou gehad.

dat vind jij wel goed. het mooie is dat het zo vanuit liefde wordt gesproken.

en dan kan ik er hartelijk om lachen , omdat ik je zo goed ken en dan herken ik je uit zijn verhalen.

dat je verder ook nog leeft voor andere vrienden , merk ik aan Raymo.

hij gaat 12 juni naar Amerika ! en hij neemt je mee, dan stort zijn vliegtuig in elk geval niet neer. vertelde hij .

hij vliegt zijn droom achterna. net zoals jij had gewild. je droom achterna en naar Amerika.

ik mis je wel in mijn dagelijkse gang. het geeft echter wel troost te weten dat het je goed gaat daar.

hoe ik dat weet? omdat je er zo kunt zijn voor ons hier.

dank je wel mijn zoon ik ben heel trots op je

kus mama

====================================================================================================

gelijk krijgen is altijd als mosterd na de maaltijd. dus is nooit wenselijk .

dan is het leed vaak al geschied .

en de strijd vaak al gestreden.

het enigste wat we kunnen doen is weer luisteren . leren  luisteren naar elkaars waarheid en waarden.

en zo proberen de mosterd bij de maaltijd te nuttigen.

ik wil je bedanken Jochem-Bram voor je hulp want ik voel hem nu heel vaak.

ik hou van je. en ik begrijp dat jou liefde ook heel diep gaat.

kus je moeder

====================================================================================================

als iemand dus overgaat naar het astrale gedeelte dan komen ze in de vergeving.

nu heb ik een droom gehad van Jochem-Bram waarin hij zijn excuses komt maken in mijn beleving voor het feit dat hij is overgegaan.

ik droom op 16 december 2007 dus 3 maanden na zijn overlijden :
ik hoor Jochem-Bram zijn voetstappen de trap afroffelen , de kamerdeur gaat open en Jochem-Bram komt binnen.

met een schuldbewust gezicht, zijn hoofd iets gebogen,  het is niet goed afgelopen en nu komt hij troost halen.

hij rent op me af en valt in mijn armen en ik denk meteen : Zie je wel!  (hij is niet dood)

en dan schrik ik wakker met wijd open ogen.

direct de volgende nacht droom ik dat hij opstaat.

we zijn op schoolreis en Jochem-Bram is er ook bij , hij ligt op een brancard (of op zijn baar)

ze zijn een nieuw zwembad aan het graven, en de kinderen hebben als alternatief een opblaaszwembadje neer gezet.

dan stelt iemand voor dat M.Weel een koetsje heeft die we mogen gebruiken om wedstrijden mee te rijden over lange planken.

dan komt Jochem-Bram langs en hij is stil en in zichzelf gekeerd .

ik vraag hoe voel je je vandaag? en ik knuffel hem .

ik weet dat hij gisteren is gaan staan en dat is heel wat voor hem.

ik neem aan dat hij moe is .

====================================================================================================

gisteren was ik bij een symposium van Hans Stolp en het onderwerp was wat er gebeurt met je als je sterft.

er zijn verschillende stadia waar een geest langs gaat als hij is gestorven , dus ook onze zoon Jochem-Bram.

als jonge mensen sterven dan is het iets anders dan bij oudere mensen.

ook is het zo dat 'men' er net zo lang over doet om in de licht wereld te komen net zolang als je geleefd hebt. dus dit zal voor jongeren sneller kunnen plaatsvinden als voor een ouder iemand.

de eerste dagen zijn belangrijk dat er rust wordt gecreëerd. dit kan ook vorm worden gegeven door zingen. dit blijkt de gestorvenen te helpen hun weg te vinden door de trilling van de klanken.

we hebben meerdere energie lichamen om ons heen, we bestaan uit een fysiek lichaam en een etherisch lichaam en een astraal lichaam .

het etherische en het astrale lichaam laten los van het fysieke lichaam als we sterven het is als een soort van huid die zich afstroopt naar boven toe . meestal verlaten de energieën ons lichaam via de kruin maar soms ook via het hart chakra.

de eerste dagen dan is er een ontwaken van de overledene die zijn eigen lichaam kan zien van boven af en hij is vrij en dit geeft een wow ervaring . de overledene kan dan nog wel zijn en zien bij degene waar hij van houd en is los van zijn fysieke beperking.maar heef t nog wel het gevoel dat ze leven daarom is het verwarrend voor de overledene te realiseren dat wij aardse mensen dan veel huilen om hen die zijn gegaan . omdat zij een geweldige ervaring hebben.

dan is er een stadium van vreugde over de ontmoeting met alle lichtwezens en engelen.

en daarna komt er nog een realisatie van de lege plek die de aarde laat zien aan hen die zijn gegaan , want een ieder heeft een eigen plek op aarde en deze blijft leeg tot dat jij weer terug keert. om je dat te realiseren geeft veel betekenis aan je bestaan.

je etherische lichaam is de opslag van alle herinneringen als de energieën dan overgaan naar het etherische niveau van de' hemel' dan laat het etherische deel los het lost op het opent zich en dan komen alle beelden uit je leven voor bij en die mag je zien zonder oordeel. (dan ga je de wijsheid van de kosmos begrijpen)

als je gedaantes in liefde zijn of waren dan krijg je het geschenk van de kosmos en dit is in een wolk van dankbaarheid gehuld.

dan worden deze gedachten overgenomen door de energieën van de kosmos.

dit is een adembenemend schouwspel. dit kan in de 3 dagen al gebeuren na de dood.

jonge mensen die sterven blijven iets langer hangen in lagere  sferen omdat zij hulp aan de engelen bieden door mensen te begeleiden die niet geloven .

ik geloof zeer zeker dat jij dit hebt gedaan mijn jongen!

als kinderen jong sterven dan komen ze als heel speciaal terug  , omdat ze nog zoveel wilden in hun vorige leven kennen ze heel sterke emoties en hebben ze een sterke betrokkenheid . ook treden jong gestorvenen op als geestelijke gids voor hun vader moeder en broertjes en zusjes.

meestal beginnen deze familie leden dan aan een spirituele ontwikkeling.

de overleden energieën trekken altijd naar het oosten , dan vind er een bewustzijnsverruiming plaats .

na deze 3 dagen dan gaan ze over na de baan van de maan om de aarde langs de planeten naar de zon dit zijn de astrale sferen.

na de zon begint de lichtwereld.

in het astrale gedeelte laat je de aardse dingen los. dan kom je in de volmaakte liefde dan heb je alle duister in jezelf afgelegd , dit is het gebied waar je alle angsten los mag laten, het is ook het gebied waarin je de sympathie ziet en de antipathie .

weer mag je alle beelden zien van je leven maar nu voel je wat het de ander heeft gedaan. je voelt nu niet vanuit jezelf.

hierin voel je de roep van vergeving.

de uiteindelijke lichtwereld kent ook nog eens 7 lagen , maar de meeste mensen komen daar niet aan toe omdat we daar uiteindelijk het bewustzijn verliezen omdat deze trilling te hoog zou zijn voor ons mensen om aan te kunnen.

ik heb hier veel antwoorden gekregen op mijn vragen waarom jij en waarom nu ?

ik krijg er telkens meer en meer rust en vrede mee dat je nu in de andere wereld bent .

gelukkig kom je af en toe langs in mijn slaap en die momenten zijn van een mooie sereniteit.

dank je wel dat je er nog zo voor ons wilt zijn.

ik houd van je mijn mooie zoon. en soms kan ik bijna niet wachten om je weer te zien.

kus mama

====================================================================================================

ik heb vandaag gedanst en ik zat aan de poort op je te wachten ..

maar ik zag je niet

toen moest ik alweer terug .

ik werd liefdevol onthaald maar ik wilde niet ik wilde op jou wachten.

het was me niet gegund en ik stond op en liep

eerst deed het me niet zoveel maar al naar gelang mijn stappen en ik had handen die me ondersteunden.,

ging het beter.

elke dag loop ik een stukje verder bij de dag vandaan dat jij er niet meer was...

en ik vind het niet gemakkelijk , en het doet me soms pijn , maar het helpt als ik ondersteund wordt.

en weet dat het aan mijn liefde voor jou niets afdoet.

kus Mama

====================================================================================================

21 jaar geleden werd je geboren en je vader ging gelijk na een half uur al weg omdat hij examen moest doen en ik vond dat heerlijk.

even bijkomen met jou alleen en even bijkomen voor mezelf want het was wel een klus geweest.

toen hij weer terug kwam had hij bijna een tiengehaald en hij was erg trots want hij zei dat jij hem geluk bracht!

ik was er verbaasd over dat hij het had kunnen doen?

ik voelde me alleen maar in een roes.

gelukkig in het leven gelukkig met het leven gelukkig met het besef niet te weten wat de toekomst me brengen zou.

alleen in het moment van nu of toen de huisarts kwam kijken en ze zei dat ik heelmooie kinderen had bijnanet zo mooi als die van haar ?

ik moest er wel om lachen

ik had er geen idee van of je nu zo mooi was maar ik voelde me gewoon erg gelukkig het is nu 2012 en je bent al bijna 5 jaar geleden bij ons weggehaald je bent niet meer bij ons en toch ook weer wel alles is heel dubbel geworden sinds je overlijden je bent er in ons hart elke dag bij en we praten over je en tegen je .

halen herrineringen op

en toch ook missen we je

wat is nu de werkelijkheid? ben je er wel of ben je er niet?

het is verwarrend vandaag  op je geboortedag zitten wij in Macedonië en het is ver weg ik dacht dat het misschien gemakkelijker zou zijn maar dtat is het niet het is lastiger om het een vorm te geven gelukkig heb ik je broet en zus bij me ik denk wel heel sterk aan je en ik mis je in mijn leven ben wel heel blij dat je in mijn leven bent geweest.

happy birtday my dear son

liefs mama

=====================================================================================================

Geen puntje


Soms heb je geen woorden.


Te geschrokken van wat je gehoord hebt.

Teveel verstrikt in je eigen gedachten.

Verward door de verschillen tussen jou en de ander.

Onder de indruk van de krachten van leven en dood.

Te moe, te machteloos, te klein, te groot.


Geen punt; spreek dàt dan maar uit:

'Ik kan geen woorden vinden',

en blijf liefdevol open aanwezig.


Stille getuigen zijn zo belangrijk.

=====================================================================================================

we zitten gek in elkaar:

toen je leefde kon ik niet over je praten omdat men jou ADHD gedrag eigenlijk alleen maar zag.

ze konden er niet achter kijken., niet verder, hadden veel last van de stoorzenders die ADHD met zich meebrengen.

nu je er niet meer bent kan ik nog niet over je praten omdat men nu denkt dat ik het overdrijf? te veel aanzet?

dat je zo lief was? dat je mij zo lief was?
omdat men er van uit gaat dat iedereen dit doet na het overlijden van een dierbare.
omdat men er van uitgaat dat iedereen van zijn kind houd.

en dat klopt ook allemaal.


maar mijn verhaal zal moeten wachten, maar ik heb zelf geen idee tot wanneer? zal ik het nog zelf kunnen vertellen?

en zoals zo vaak denk ik dan meteen waar begin ik?
soms lijkt het beter om aan het laatste stuk te beginnen en dan terug in je leven.
duidelijker misschien.

je bent nog steeds een stuk van mijn hart samen met WIm-Cees en Anne-Marije. maar het is wel degelijk anders hoor man.

ik ben veranderd door je dood.
een collega beaamde dat ook ,voor het eerst dat iemand dit hardop durft te zeggen.
dapper vind ik dat dan, en verder zijn alle clichés ook waar.
mensen gaan anders met me om en er zijn veel mensen die vertrokken zijn.
en ik begrijp het ook nog. omdat ik zelf ook wel zie dat ik anders ben en veranderd. ben lang niet meer zo sociaal.
ik ben het liefst alleen, en dat is een verschil van 180 graden.
ik voel me somber en depressief, ik laat het niet mijn dag beïnvloeden dus ik doe wat ik moet doen maar meer plezier staat wel op mijn to do list.
nou dan weet jij ook wel dat het allemaal niet meevalt.
ik houd van je man grote sterke knul van me die er altijd voor me wilde zijn, en dan niet alleen voor mij....

kus je moeder

=====================================================================================================

ach en zo gaat nu ons leven als een soort van roes verder en door als een routine.

we zijn allemaal stuk en niet meer ons zelf maar de wereld draait door en wij gaan mee en soms ook niet.......

en we hebben pijn en verwondingen die niet meer overgaan en in te vullen zijn door een ander, en dus zijn we alleen .

en eenzaam..

zo alleen en eenzaam....

alle vrienden hebben afgehaakt ook bij de kinderen.

gek dat er al zoveel over geschreven is en dat het ook echt zo is.....

ik weet het niet meer ik wil het niet meer... dit leven deze pijn...

ik hoop op een betere tijd voor ,...... wie?

mijn kinderen?.....

mijzelf.......

wilfred?.....

ach en dan nog waarvoor?......

en hoelang nog?...

ik hou zo veel van hem, hield zo veel van hem hoe kan het dan zo gebeuren ?

ik snap er niks van, wil het ook niet snappen.

=====================================================================================================

Hee Jochem-Bram,

bevrijdingsdag is het vandaag.
ik voel me nog niet bevrijd. weet niet of vandaag me kan helpen?
de gedachte van vandaag is : vrijheid is een geestesgesteldheid.
geen vrijgeleide.
tja en dat klopt.
ik zoek nu mijn vrijheid , maar kan hem niet vinden.
ik zit met veel koorden aan jou vast.
via Wim-Cees, Anne-Marije, en Wil.
maar ook die van onvoorwaardelijke liefde.
en vertrouwen en zo nog wel een paar.

het is moeilijk om ze los te maken, om ze te ontwarren.
om ze misschien wel door te moeten snijden.....
er zijn nog veel momenten dat ik me zwaar voel van verdriet.
maar huilen kan ik niet.
niet meer en niet zoveel.
het is het leven dat neemt me in beslag. ik ga door dat heb ik je beloofd.
dat doe ik ook. maar gisteren besefte ik dat er zo weinig lijkt om mee door te gaan.
en er is veel dat weet ik ook, alleen is er zo veel weggevallen,
dan lijkt het alsof er niks meer is.
het zet je wereld op zijn kop, dat is nu een ding wat zeker is.
alles is anders er voor en erna.
ik mis je gewoon ontzettend.
mam


=====================================================================================================

hee lieve man van me.

ik heb een boekje gekocht van hans stolp en dat gaat over nieuwe tijdskinderen.

nou je snapt het natuurlijk al het gaat over jou.

want ja dat is uiteindelijk waarom ik er niets van begrijp dat je nu niet meer hier bent.

jij was een kind wat heel erg hoorde bij deze nieuwe tijd hier op aarde.

de wereld veranderd. het gaat telkens sneller. alle ontwikkelingen.

en daar horen een heleboel kinderen ook bij. ze zijn anders in veel opzichten.

wat er allemaal zo anders is dat is meer dan ik zo kan vertellen maar waar het op neer komt is dat ze gevoeliger zijn.

ze voelen situaties en mensen sneller in .

dat wordt ze niet altijd in dank afgenomen door de volwassenen. nee sterker nog ze worden er in teruggefloten.

volwassenen kunnen het niet altijd zelf al zien en dan willen ze er niet op gewezen worden door een kind.

daarom heb jij heel vaak de kous op je neus gehad.

er is zoveel te vertellen over jou leven. maar is er wel iemand die dat wil lezen?

nou ik ga (eens) beginnen met een boek over jou leven want het was zeer de moeite waard en daarom wil ik niet dat het verhaal verloren gaat.

dit boekje van hans heeft me geholpen hiermee.

enne ik zal ook je boek over de heks eens opzoeken.....

liefs Anneke

=====================================================================================================

Verbinding,

dat had ik met jou nu is het anders.
het is zelfs moeilijk om nog ergens verbinding mee te voelen, te maken.
heeft het wel zin?

onze verbinding hoorde bij dit leven, nu is het anders.
de levens van Anne-Marije, Wim-Cees, Wil en mijzelf hebben een beschadiging
opgelopen in de verbinding.
ik geloof dat een ieder die een dierbaar iemand verloren heeft dit herkent.
je opnieuw moeten verbinden met het leven en de dingen die er bij horen.
het is gemakkelijker om te vluchten, in het gevoel te zijn van laat mij maar.
in het begin kun je ook niet anders.
dat hoort zo bij de shock die het gevolg is van zo een ingrijpende gebeurtenis.

ik wil graag dat de dingen logisch zijn, kloppen.
maar dan ineens klopt er niets meer van.
en ik voel dat we dat weer op de rails moeten krijgen,
om de dingen weer te zien die nog wel kloppen.
die nog wel logisch zijn.

het is net alsof ik uit een winterhol moet kruipen. maar het gat was diep.
en ik voel me heel onzeker want als ik 'buiten' kom dan ben jij er nog steeds niet.
alles is anders en we missen jou.

dikke kussen
je moeder
Anneke 

=====================================================================================================

ik droom dat anne marije haar ringen kwijt is en ze huilt erom.
ik kijk naar haar en zeg ze hangen vast voor Jochem-Bram zijn raam als telraam....
Jochem-Bram wil reageren en protesteren. maar ik knipoog naar hem als teken het
is een grapje. en dat begreep jij altijd als de beste.... iemand plagen.

daarna zeg ik dat ik het zoo fijn vind dat je er even bent,
en ik vraag je hoe het daar is? je zegt heel mooi.
en je vind het moeilijk om zo even op visite te komen op aarde.
ik merk het aan je maar ik ben veel te blij dat je er even 'Bent'.
.
het is kerst geweest en het is lang lang geleden dat ik je zag en sprak.
veel te lang voor mijn gevoel.
elke keer hoop ik dat het gevoel gaat wennen, maar dat is niet waar.
het went niet, het verschuift wel.
toch voel ik me gehandicapt, half levend ....
er is geen remedie tegen.

ik mis je mijn mannetje.

liefs mam

=====================================================================================================

als ik droom dan wil ik bij Joch zijn maar als ik droom over Joch dan wil ik dat Anne Marije en WimCees er ook zijn? en Wil .

als ik wakker ben dan is het allemaal zo echt niet te omzeilen.

als ik hier ben, wil ik daar kunnen zijn en als ik daar ben dan wordt ik heel verdrietig wakker....

ik voel me verscheurd tussen twee werelden.

ik weet niet wat ik wil

ja ik weet het wel, ik wil Jochem-Bram terug in mijn leven, in ons leven.

de hoop op dat het verdriet minder gaat worden in de loop van de tijd, wordt ook al kleiner....


ik mis je mannetje (nou ja mannetje)

grote vent van me


mam


=====================================================================================================

ik droom over jou dat je op de kleuterschool zit. en dat ik tegen je zeg alle moeders zijn verliefd op hun eigen kinderen,
maar ik ben wel heel erg verliefd geweest op jou.
dan besef ik als ik wakker wordt dat ik zelfs in mijn dromen al in de verleden tijd tegen je spreek?

gisteren bij winnie en rick geweest en dan kunnen ze me een filmpje laten zien waar jij nog op staat te dansen......
god man wat lijkt het dan weer gewoon om je te zien, alsof je zo weer binnen kunt stappen.
ik hoop dat hij op de site komt te staan.
rick wist dat je gek was op zijn dochter en hij had eerlijk gezegd wel gehoopt op zo een schoonzoon als jij.
dat is dan zo fijn om te horen.
ja man je was geliefd, er waren veel mensen verliefd op jou dat heb je alleen niet geweten.
pas nu , ik hoop dat je het nu van boven af wel kunt zien en voelen.

dag mooie man van mij maar zoals sinead o connor zingt mijn kleine puppy

je moeder

=====================================================================================================

goh wat een mooie woorden van Ian. het maakt mij dan weer duidelijk dat ik niet

alleen dit verdriet draag.

er zijn er zovelen merk ik die soms kleine maar soms ook grote signalen afgeven.

in de vakantie had ik een mooi gesprek met Danny. maar ook van Bernard krijg ik

af en toe een fijne uitspraak te horen.

niet te vergeten dat Stephanie er ook een grote rol in speelt.

buiten alle lieve vrienden en familie van ons ook natuurlijk.

maar ik praat graag en veel over Jochem-Bram, het kan mij niet snel te veel zijn.

sterker nog ik heb er moeite mee als hij niet genoemd wordt op een feest of bijeenkomst.

dat heeft te maken met het feit dat hij voor mij nog zo aanwezig is in mijn leven. ik kan

me het leven nog steeds niet voorstellen zonder hem.

alles zit op geslagen in mij, in mijn lijf en in mijn leven.


zoveel anekdotes en zoveel herinneringen, en ik wil ze wel elke dag vertellen.

maar ook heel gewone dingen, zoals je kinderen op de achterbank en dan ergens

heen gaan en dan voelde ik me rijk.

ik was heel rijk omdat ik drie kinderen heb die in bijna niets op elkaar lijken, dus we

hadden onze handen vol. en eerlijk gezegd vond ik dat niet eens erg.

nee ik geloof dat ik het zo wel heb gewild. 1 hand vulde Jochem-Bram al wel in zijn eentje. hmmmmm een hand vol levenslust en levenservaringen.

want het zijn er zoveel en ze waren absoluut niet allemaal erg leuk ook niet voor hem,

maar we hebben er wel een heel mooie draai in kunnen maken.


nu leek je zo vol beloftes en dacht ik dat we nog een heel stuk voor ons hadden liggen .

maar ik begrijp nu dat er veel vrienden van jou zijn die dat idee ook hadden, met jou samen,

nog een heel stuk voor in de toekomst.

en dat doet zo zeer om dat te beseffen. dat dat er niet is. dat dat er niet zal zijn.

vrijdag ben je jarig jongen en zou je 18 worden en je wilde uit eten met je vrienden en familie.

dat gaan we doen.


maar niet zonder zeer in mijn hart, want jij bent er niet bij.

LIEFDE gaat nooit over Jochem-Bram.

en ik hou van jou nog steeds elke dag.


je moeder

=====================================================================================================

de belangrijkste ontmoetingen worden door onze zielen geregeld, nog voor onze lichamen elkaar zien

paolo coelho

tja en dat is nu weer zo een statement, waar ik mezelf in kan verliezen.
want enerzijds denk ik ja dat geloof ik wel en anderzijds weten we het niet. soms lijken dingen toeval maar dan is het vaak leuk en als het nu helemaal niet leuk is hoe noem je het dan?
een ongeluk.
maar hoe ziet dat er dan uit?
want als het niet de bedoeling was waarom is het dan wel zo?
je vader zegt dat er veel mensen nu elkaars agenda dienen. dat betekent dat ze elkaar lessen te leren hebben. maar je kunt toch je lessen ook leren als je nog hier bent op de aarde?
waarom alleen maar als je dood gaat?
waarom ging jij dood?
dat wil ik wel erg graag weten! waarom wil ik dat weten? omdat ik het zo zinloos vind als alles zonder doel is.
waarom zouden we nog dingen willen leren als je er niets mee opschiet?
we willen ook de natuur begrijpen. er zijn veel mensen die er op studeren om te begrijpen waarom het nu weer wat warmer wordt na een lange ijstijd te hebben gehad.
en niemand weet het zeker we slaan alarm omdat er diersoorten uitsterven, maar dat is altijd al zo geweest.
ze denken dat wij uiteindelijk ook uit zullen sterven en tja misschien is dat ook zo.
als je nu al weet dat het zo zou gaan wat moeten we dan proberen te veranderen?
is het niet zo dat we als mens altijd willen proberen te begrijpen? maar niemand weet het zeker. de een zegt toch dit en een ander zegt dat.
wie krijgt gelijk?
dat weten we pas als het zover is, over misschien honderden jaren.
waarom, wat een gek woord he?
waarom wil ik altijd maar weten waarom?
tja misschien weet ik daar ook het antwoord pas op over honderd jaar.
maar ik hoop jou wel eerder te zien hoor!
want het is hier erg leeg en een beetje saai zonder jou!
we missen je en houden van je, daag lieve Jochem-Bram.

kus mam


=====================================================================================================


hallo lieve jongen van me het is een tijd geleden dat ik wat voor je schreef, Wil kan het zo mooi verwoorden soms en dan ben ik nog aan het zoeken naar woorden. het leven is een beweging, en ik heb heel lang niet meer aan die beweging mee willen doen ik kon het ook niet.en dan ervaar je het alsof alles te snel gaat.
daar werd ik echt ziek van. maar ik keek er naar en kon me zelf er niet toe bewegen om erin te stappen.
dus niet eens zozeer de planning om eruit te willen stappen maar eerder weg willen kruipen in een hoekje waar niemand me zag, en waardoor ik dan niet op zou vallen zodat een iemand me zou vragen om mee te willen doen.
ik wilde niet meer meedoen. ik wilde niet meer kijken. ik wilde niet meer nadenken of ik het wanneer dan wel zou willen.......
het enigste waar ik naar kon kijken en of aan denken was aan jou en aan mijn leven toen jij er nog was. en dan werd ik weer verdrietig want dan ben je je zo bewust dat het allemaal voorbij is.
alles is voorbij.
jullie jeugd
jouw leven
alle plezier die we hadden om jou gekke fratsen
je gekke uitspraken
ons vertrouwen dat het wel goed komt
onze droom is voorbij.
de droom die jij en ik deelden omdat er veel mensen altijd zo van de zijlijn meegekeken hadden en ze dachten dat het nooit wat kon worden met jou.

wat hebben we een weerstand ondervonden op scholen maar ook in ons sociale milieu.
vroeger toen jij klein was vond ik dat heel naar ik had altijd het idee dat ik je moest verdedigen. veel mensen zagen dan maar 1 kant van jou en oordeelden dan dat ze jou niet mochten.
in mijn optiek was dat bijna geheel onmogelijk om jou niet te mogen want je had zoveel leuke en boeiende kanten.

maar ja je had van die trekken waardoor je je als een achterlijk ventje neer kon zetten, en als je dat niet wist dan ging een ieder met veel geduld jou de dingen twee keer uitleggen terwijl jij je dan gemakkelijk achterover geleund dat alles liet gebeuren.
ook vroeg je altijd he?
maar als ik dan zei ik tel tot 3 dan wist je ineens wel wat ik had gevraagd??...!
ach je had een gebruiksaanwijzing en ik heb hem uit mijn hoofd geleerd, maar er is ook een rapport geweest waarin stond de moeder vind het gedrag van haar kind grappig.
en dat mocht natuurlijk niet. ik moest het serieus nemen juist met veel ernst de situatie inschatten dat het heel moeilijk was.

maar ik had inmiddels allang gezien en begrepen dat jij erg groeide, en mensen nog wel eens verbaasd kon laten staan. en je zei het vaak tegen me mama vertrouw maar op mij.
wijze woorden uit een kind maar je was geen gewoon kind.
ook je lerares wendy heeft me op een gegeven moment verteld dat je gemakkelijk gewoon onderwijs zou kunnen volgen, zeer tot vreugde van je vader.die had altijd al het idee dat je niet op je plek zat op het speciaal onderwijs. maar ik wilde jou daar laten omdat er beter naar jou persoon gekeken werd.
alhoewel we nooit verwacht hadden dat Tinus om de hoek zou komen. in groep 8 wat een nare man en wat heeft hij alles schijnheilig gespeeld zeg.
later vertelde je me wel dat je altijd ruzie met hem had, je zat altijd op de gang. Wendy vertelde me wel dat je brullend door de gangen liep en verschrikkelijk vloekte.
dat was jou onmacht om aan te geven dat je onheus bejegend werd maar een andere manier had je nog niet gevonden.ook Olga was geschrokken en de juffen zeiden zo kennen we Joch helemaal niet, nee meiden maar jullie hebben hem nooit onheus behandeld en dus hoefde hij deze kant niet aan jullie te laten zien!
het was ook Tinus die halverwege groep 8 de klas in de steek liet door onverwacht te zeggen dat hij vertrok....... geen musical geen kamp. geen alternatief.
en de school zat ook met een probleem want zij hadden geen andere leerkracht eigenlijk.
Andor heeft het heel goed opgevangen en zie daar jij kwam weer to rust. nu dachten we poeh dat is goed afgelopen maar nee want Tinus had nog wel zijn stempel gezet, om zijn advies af te geven dat jij niet geheel normaal in elkaar zat en vandaar zeker naar het opdc moest!!
je wilde perse niet. ik heb op school gesproken met de directeur. ik heb contact gezocht met het copernicus. maar overal waar ik kwam kreeg ik nul op request . ze wilden zich allemaal houden aan het proffesionele advies van de leerkracht????!!!..........
proffesioneel aan me hoela. de man had gewoon een hekel aan jou.

je ging naar het opdc en daar ging het al niet veel beter, ook daar liep je gefrustreerd door de gangen omdat niemand je begreep. wel heb ik met Mark fijne gesprekken gehad, en hij wilde je wel tegemoet komen maar uiteindelijk bemoeide de gehele directie zich er mee en had ik nooit meer een gesprek met hem alleen.
halverwege het jaar mocht je naar de copernicus want ze hadden toen wel door dat je geen leerachterstand had en met je sociale probleem konden ze geen kant op.maar ze hadden er nog wel doorgedrukt dat je verplicht aan de ritalin moest. anders was je niet te houden op gewoon onderwijs. wij naar dokter Hage. de kinderpsychiater. hij vond ook dat de school erg overdreef en zei wel dat ze het zo druk hadden dat elk kind erg in het gareel moest meelopen en anders konden ze het niet aan.
hij raadde aan om de laagste dosering te geven en kijken wat er zou gebeuren. de school kraaide van plezier na je eerst pil want het hielp geweldig zeiden ze.
helaas werd je er erg depressief van en hebben we het weer gestopt toen je op de copernicus zat.
de copernicus had jou aangenomen met een rugzak met geld, en daar zou jij begeleiding uit krijgen. ik heb er vaak naar gevraagd maar ze hebben er waarschijnlijk andere dingen mee gedaan, want iedereen zei het gaat heel goed.ik was nooit zo bang voor de perioden dat het goed ging maar er kwamen ook altijd perioden dat het niet zo goed ging. en dan was het de vraag of we een vangnet hadden?
nou de uitbarsting kwam toen je mw Sentis tegen de muur zette omdat ze volgens jou partij koos voor de jongen uit je klas die jou zat te sarren.zij raakte gelijk helemaal hysterisch en gilde dat ze nooit meer in het onderwijs zou terug keren. waarop de school in paniek raakte en jou helemaal verwijderde. mw Sentis is na een week alweer aan het werk gegaan en jij lag helemaal overhoop. je wilde je excuses maken maar dat mocht niet van haar sterker nog we mochten de school niet meer in. ook mocht je geen brief schrijven niets. het werd heel kinderachtig gespeeld normaal had je hier om gelachen maar nu ging het om jou en was het niet lachwekkend maar ronduit zielig.de inspecteur van onderwijs heeft de copernicus later berispt en gezegd zo mogen jullie het niet meer oplossen.zo gaat dat in volwassen land.
nou we moesten om tafel met een tien man sterk team, ook van het opdc nog?? die kwamen vertellen dat jij gehandicapt was en als een rolstoel hulp nodig had van ritalin.dus de werenfridus was bereid jou aan te nemen mits we een contract wilden ondertekenen dat je weer elke dag ritalin zou nemen. anders zou je niet meer op openbaar onderwijs welkom zijn.ik was furieus en wilde woest de confrontatie aangaan maar je vader zei wijs laat maar daar komen we wel uit. maar ik wist hoe depressief je ervan kon worden dus vandaar mijn heftige reactie.

eindelijk op het werenfridus kwam de rust en de begeleiding die je nodig had en verdiende. in de vorm van Paul Booms. maar zeker het eerste jaar ook met de hulp van Ton Hendriks! wat een fantastische man zeg. je mocht ten alle tijden bij hem binnenvallen met je problemen. en in het begin deed je dat ook. later werd het vanzelf minder toen je je draai gevonden had op school.
ook hebben ze op school een markt gehad over de lucht- landmacht en de marine, jij bent toen wezen praten met iemand van de luchtmacht omdat je wilde weten of je zowiezo er terecht zou kunnen? ze hebben jou verteld dat adhd geen probleem zou zijn. maar je moest pillen vrij zijn.
je mag dan niet verslaafd zijn en gelukkig was je dat zeker niet.jij weer helemaal gerust gesteld want toen je 14 jaar was heb je al een paar keer gereageerd op een advertentie van de luchtmacht om je te laten inschrijven en je kreeg een brief terug van de majoor. je vond het helemaal geweldig. ze schreven elke keer weer hetzelfde dat je eerst op de leeftijd moest zijn om te kunnen reageren maar ze hoopten dat je dan jezelf weer zou aanmelden.zo trots als je dan was. heerlijk dat glimmende gezicht van jou.
niet dat de school geen problemen met je had, nee dat zou een understatement zijn. je zorgde inmiddels wel voor problemen. je was niet anders meer gewend.en ik inmiddels ook niet meer.
ik had gemiddeld een keer in de week een gesprek op school. soms was het simpel een evaluatie met Paul en Ton, of later hr stroo. maar vaak ook om dat je weer een streek had uitgehaald.
je bent later ook heel kwaad geweest op dhr Rob Detmers, hem heb je ook in de klas tegen de muur gezet. ook hij was compleet van zijn pad.logisch ook want je werd niet snel kwaad maar als je kwaad was dan was je echt angstaanjagend. daarom mocht jij nooit vechten van mij.maar hij had in elk geval jou ook zo weten te sarren dat je inderdaad uit je vel sprong. hij had beweert dat je nooit bij de luchtmacht zou worden aangenomen laat staan dat je straaljager piloot zou kunnen worden??!!nou en dat was nu juist wel hetgeen waar je alles voor over had en dan kon je heel diep vallen.weer heel wat gesprekken op school want je begon nooit meer met een schone lei. je was altijd die knul die dit al eerder had gedaan en dus geschorst was. maar gelukkig begreep de school ons en je kon weer door.
ach Joch en dit is zomaar een greep uit je leven ik heb zoveel met je meegemaakt. ik weet trouwens uberhaupt niet of een ander er wel wat aan heeft maar het is fijn om over je te schrijven of te praten.
je leven was kort maar wel heftig.

voor mij had het veeel langer mogen duren.

liefs je moeder

=====================================================================================================

onze ster


zonder donker geen licht,
heb ik altijd gedacht
zowel overdag
als diep in de nacht
maar nu dan het donker
zich manifesteert
voelt deze bewering
als juist omgekeerd.
want wie geen licht kende,
kent ook niet het zwart,
de heimwee, de tranen,
de breuk in ons hart.
ons leven, veranderd,
verwrongen , gevloerd.
toch schijnt er die ster
die straalt en ontroert.


van harriet van domselaar

=====================================================================================================


Hee Jochem- Bram,

waar ben je? het is erg moeilijk voor mijn systeem om te bedenken dat ik je nooit meer zal zien. mijn hele zijn is er aan gewend dat je er bent, dat je er bij hoort en nu is het anders. en begrijpen doe ik het nog lang niet. hoe lang zal dat duren voor dat mijn systeem er enigzins aan gewend zal zijn dat we jou hier niet meer mogen zien en horen en voelen?

we zijn allemaal veranderd geloof ik, maar niet op een positieve manier. als we vroeger ergens veel plezier om konden hebben, dan zul je ons nu zelden meer zien lachen. misschien huilde ik niet veel of niet vaak, nu huilen we elke dag.

waren we vroeger op elk feestje van de partij, nu zijn we het liefst thuis. tja als mensen dat nu tegen mij zouden zeggen, je bent veranderd, maar niet in je voordeel wat zou dat met mij doen?
want in mijn hart moet ik ze gelijk geven. maar wie verandert er positief na het overlijden van zijn zoon, of broer?

kan dat wel?

voor ons is het nog elke dag de aanpassing zoeken om door te kunnen gaan. we zijn in de herfstvakantie even met zijn drieen bij je geweest en hebben een bos bloemen neergezet met een kaartje er aan: er wordt nog steeds ontzettend veel van je gehouden!!

bij mij zit er veel pijn in mijn lichaam van het jou moeten missen.

dag lieve jongen van mij

anneke, je moeder


=====================================================================================================

Van Ashley Rice:

Als er iemand dood gaat , verandert een wolk in een Engel die naar God vliegt
om hem te zeggen nog een bloem op het kussen te leggen.
Een vogel brengt de boodschap over aan de wereld
en zingt een stil gebed, waar de regen van gaat huilen.


Mensen verdwijnen, maar ze gaan nooit echt weg.
De geliefde zielen daarboven leggen de zon te ruste, maken het gras wakker
en draaien de aarde in duizelingwekkende kringen rond.


Je kunt ze soms op een wolk zien dansen, overdag,
wanneer ze eigenlijk zouden moeten slapen.
Zij schilderen de regenboog en ook de zonsondergang
en ze laten de golven spetteren en rukken aan het tij.
Zij werpen de valllende sterren naar beneden en luisteren naar onze wensen.


En als zij hun windliederen zingen, fluisteren ze ons toe:
"Mis me niet teveel, het uitzicht is hier prachtig en het gaat pima met mij!".

Anneke


=====================================================================================================

ik lees vanmorgen in de krant dat een man uit Rusland is veroordeeld tot dwangarbeid omdat hij beloofd had aan mensen dat hij hun dierbaren weer tot leven zou brengen.

tegen een aanzienlijk bedrag natuurlijk!
ook aan de moeders van de school uit Beslan die toen gegijzeld was.
nu zal een gewoon mens zich afvragen waarom moeders en andere
mensen zich daarin mee laten sleuren?

ik begrijp het nu wel.

ik zit in een hevig verzet ik wil er niet aan geloven dat mijn mooie jongen dood is!!!
ik kan en wil het gewoon niet geloven.
ik ga deze wedstrijd met mezelf verliezen dat weet ik al. en ik wordt er ook niet blij van want alles in mijn lijf doet me dan zeer.
maar als ik dan zo een bericht lees in de krant dan heb ik het idee dat ik niet de enige ben die met zulke vreemde gevoelens rondloop.
ook die mensen die gevoelig zijn voor zo een gebedsgenezer hopen ook nog steeds elke dag dat het niet waar is.....
en ook ik merk nu aan mezelf dat ik niet meer zo reeeel ben als dat ik altijd dacht te zijn??!!

Anneke

=====================================================================================================

nou Joch van me mij valt het ook allemaal heel zwaar.

het is net alsof de kloof tussen de wereld en mij steeds groter wordt.
voor alle anderen kan het leven doorgaan en dat doen ze dus ook.
groot gelijk hebben ze hoor!
maar dat van mij lijk ik wel niet van de grond te krijgen?
en dan ook elk dag de vraag wil ik het nog wel?
ik heb geen idee.
ik probeer wel veel en ga ook wel op dingen af, maar het brengt me nog weinig.
ook integreer ik op mijn werk en gelukkig krijg ik er hulp bij van de rouwtherapeut.
toch zijn er gelukkig ook nog steeds mensen die zo lief met ons meeleven dat doet erg goed.
alle kleine beetjes helpen en sommige mensen doen heel veel.
nou mannetje ik hoop je snel te zien en vooral ook te horen...............
dat mis ik ook zo erg je stem en je geluid.

dikke kus Anneke


=====================================================================================================

Anne-Marije en ik missen je enorm Jochem als we verdrietig waren dan kon je zo goed troosten, als we somber waren dan gooide je wel een aantal gekke dingen naar voren.
maar als we bescherming nodig hadden dan was je er zeker. maar ook op momenten dat je het niet verwachtte dan kon je ineens spontaan zo lief zijn.
dan voelde je je dankbaar dat wij bij jou hoorden.

je kon ook zo goed delen, je wilde ons altijd van alles geven en je voelde je soms ook gewoon rijk met al het geld wat je verdiende.
en wij op onze beurt voelden ons rijk met jou alhoewel jij daar wel je vraagtekens bij had. hoe kon iemand nu iets aan jou hebben?
nou dat hadden we dus zeker. nu is er dat gevoel van wanhoop omdat je nooit meer hier terug komt hoe moeten we daarmee leven?
er is heel moeilijk overheen te kijken.

soms betrap ik me erop dat ik liever denk aan het feit dat je hier nog bent.
nou ja dat zal voor mensen wel herkenbaar zijn die dit ook hebben meegemaakt.

je moeder


=====================================================================================================

ik heb een hele mooie zoon. en ik wil er graag over vertellen.
hij was zo sterk als een beer, en zo stevig als een boom.
in mijn ogen was hij onverwoestbaar omdat we al vele tegenslagen hadden overwonnen.
ik ben heel trots op hem en van binnen is hij heel zacht en lief.
in zijn gedrag was hij erg ontstuimig en heel aanwezig, maar vaak ook met humor.
op veel foto's staat hij lachend . ook wij hebben veel om hem gelachen. hij deed ook wel gekke dingen die in eerste instantie niet zo goed uitpakten maar die we toch weer op wisten te lossen.
verder was hij een waterrat en dan vooral met bommetjes!!
hij had een opgeruimd karakter en vond niet snel iets te veel. ook was hij een harde werker.
veel banen heeft hij gehad.
het was een echte jongen die hield van snelle auto's ,coole motoren, en hij schuwde geen stunts.
wat ik zo mooi aan hem vond was zijn eerlijkheid.
ik weet niet zeker of hij ooit een keer gelogen heeft in zijn leven?
ik weet het zelf niet te bedenken.
hij droeg zijn zusje op handen en met zijn broer wedijverde hij wie de sterkste
en de slimste thuis mocht zijn.
nu staat de boom er op zijn graf.
als symbool.
hij lijkt in de verste verte niet op mijn Jochem -Bram
maar in de symbolen taal kwam dit het meest dichtbij hem.
je kon heel goed bij hem schuilen, en hij viel niet snel om van schrik.
ook heeft hij hard gevochten voor zijn plekje en was hij niet zomaar omver te duwen.
dat zullen de jongens van de Unicorns wel weten.
met zijn eigen streken was hij ook zeer betrouwbaar.
en er woonden veel mensen in zijn hart.

Anneke
=====================================================================================================

hee mannie,

we hebben twee puppies in huis een mannetje en een vrouwtje.
ze heten arrow en yva.
ze zijn neefje en nichtje van zorsja.
chanouk is een geweldige moeder geweest en anne marije je zus ook.
je zou ze ook prachtig vinden, ze spelen heel veel samen
en proberen ook veel kattekwaad uit te halen.
het geeft me veel om handen en ik heb het de hele dag druk.
gek is dat het weer helemaal moet wennen een hond in huis.
het buiten lopen is nog beperkt tot het grasveld hierachter.
ze zijn nog te klein om ze verder mee te nemen.
maar ik zie jou nog zo elke week lopen met zorsja in je kielszog.
je liep de folderwijk in de brik, de mensen noemden jou ook de jongen met de hond.
je had ook het idee dat je met de kerstkaartjes meer geld ontving als ze bij je was.
dus het was je talisman, je geluksbrenger.
ook hoefde je haar nooit aan de riem mee te nemen,
ze bleef altijd bij je. daar was je zelf van overtuigd.
wat voor jou ook heel belangrijk was, was het idee dat je de folderwijk niet alleen liep.
je hebt hem ook echt nooit zonder zorsja gelopen!!!

liefs Anneke


=====================================================================================================

ik wil een ieder heel hartelijk bedanken voor alle aandacht op de site
en de lieve woorden.
ik schrijf nu een stukje vanuit mezelf,
het is een zware tijd geweest (en soms nog)
maar ik merk dat ik een aantal dingen weer wat op een rijtje krijg.
mijn concentratie komt weer terug
en wat ik vooral merk is dat ik in het begin mezelf ook volledig in het
rouwen heb gestort en nu begint het te verschuiven.
je kunt niet rouwen en je leven tegelijkertijd op orde krijgen.
rouwen is een enorm zware arbeid waar je niets anders naast kunt hebben.
nu voel ik aan dat ik ook weer andere dingen ga willen.
ik wil ook weer de ander horen hoe het met hen gaat.
nooit zal ik meer hetzelfde zijn,
alles is anders ook al zie ik er voor een ieder nog uit als de Anneke van toen.
dat ben ik niet meer
maar ik hoop wel dat er nog iets gemaakt kan worden van de resten die over zijn
ik ga het wel proberen
doen jullie mee?

liefs Anneke

=====================================================================================================

hoé erg
ik dit
vind
is met
geen woorden
te beschrijven

ik
vertrouwde
blind
dat je
heel lang
bij ons
zou blijven

nu is het
enige dat
ons bind
de
herinneringen
die we
opschrijven

=====================================================================================================


heb jij een toekomstdroom?

zo niet, dan laat je het leven eenvoudig over je heen komen. je laat alles maar gebeuren, waardoor je een mechanisch bestaan leidt. durf je echter een toekomstdroom te koesteren, dan ontdek je een geweldige reservoir aan verborgen innerlijke hulpbronnen, waarvan je zelfs nooit wist dat je ze had. ze wellen uit je diepste innerlijk op om je bij te staan, als een walvis die naar de oppervlakte komt voor lucht.

deze hulpbronnen kunnen altijd tegemoetkomen aan de eisen van je droom. verzin je steeds weer verontschuldigingen waarom je niet tot leven kunt komen en sprankelen van enthousiasme?
heb je geleerd jezelf af te zwakken tot een 'acceptabel' niveau? misschien heb je het gevoel dat er, hoeveel van je doelen je al bereikt hebt, toch nog iets ontbreekt?

mogelijk voel je je leeg en onbevredigd, omdat je weet dat er nog mogelijkheden voor je liggen?
er zijn mensen die zich onderscheiden in het leven en dat zijn degene die durfden gepassioneerd te raken over hun droom en besloten hem volledig te verwezenlijken.

waarom wordt jij ook niet een van deze mensen?
nou dit komt uit het boek van mansukh patel het heet ommekeer.
en tja ik moet dan aan jochem bram denken want hij liet zich niet de kop indrukken tot een acceptabel niveau en hij was gepassioneerd en durfde te dromen.

en dat zijn de momenten waarop ik er bijna van overtuigd ben dat hij het ook had gered.

maar ja nu ben ik degene die blijft dromen...............

=====================================================================================================

Jochem-Bram

Ooit zullen we weer samengaan,
alleen niet op deze aarde.
Ik ben je dankbaar voor je liefde,
dat is, voor mij, van veel waarde.

Ooit zullen we weer samengaan,
ik hoop dat je me dan herkent
want het kan nog even duren
en ben jij dan weer even degene die je bent?

Ooit zullen we weer samengaan,
ik vraag je niet om te wachten
maar te weten dat we ooit weer samen zullen zijn,
kan voor mij de pijn nu iets verzachten.

kus Anneke

=====================================================================================================

Er arriveert een wijze in de stad Akbar.

De inwoners keken niet naar hem om en aan zijn wijsheden hadden ze al helemaal geen boodschap.

Na een tijdje werd de man het voorwerp van spot.

Op een dag liep hij door de hoofdstraat toen een groepje mannen en vrouwen hem begonnen te beledigen.

In plaats van net te doen alsof hij niets hoorde, ging de wijze naar hen toe, en zegende hen.

Eén van de mannen zei: het zal toch niet zo zijn dat we ook nog met een dove te maken hebben? Wij roepen de verschrikkelijkste dingen en u antwoordt met de mooiste woorden!

'Een mens kan slechts geven wat hij heeft' was het antwoord van de wijze.


Dit is een verhaal van Paolo Coelho


en ik moest gelijk denken aan Jochem-Bram, want dat is nu precies wat hij heeft gedaan. Alles gegeven wat hij had, inclusief zijn adhd, met alle bij komende handicaps maar vooral zijn nooit aflatende energie en optimisme. En zijn warme hart voor zovelen onder ons want daar mochten velen in wonen.

Ook naar de kinderen met een andere handicap was hij nooit afgesloten. Zo kon hij contact maken met autistische kinderen die het zelf erg moeilijk vonden om met de buitenwereld in contact te komen.

Jochem-Bram had geen last van het gevoel als je niet tegen hem praatte, dan praatte hij wel tegen jou. Zo heeft hij voor veel kinderen een brug gemaakt.

Helpen deed hij vanuit zijn hart en met weinig voorkeur. Zo heeft hij nogal wat keren vooraan gestaan als er iets naars gebeurde waardoor hij het kind gered heeft. Hierdoor kreeg hij vroeger ook nog al eens de schuld maar dat kon hem er niet vanaf houden om evengoed weer vooraan te staan.

En boven alles stond hij voor wie hij was, hij heeft zich nooit verstopt. Nooit naar een ander gewezen om zo zijn eigen schuld af te kopen en daarin was hij dan ook vaak te duidelijk aanwezig. Eigenlijk waren het meestal geen kinder dingen, waardoor de meeste volwassenen er geen draai aan konden geven.

Dat is vaak waardoor we in de knoei kwamen. Hij had geen gedrag wat je bij zovelen zag waardoor ook hij soms heel vreemd overkwam en zoals in het verhaal van hierboven vinden mensen dingen die vreemd zijn niet fijn.

Liefs van je moeder Anneke

 
© 2014 Jochem-Bram
Joomla! is Free Software released under the GNU General Public License.